Minnisvarði í Víkurkirkjugarði.

       Hinn 10. febrúar 1941 lagði belgíska fiskiskipið Georges Edwards úr höfn, áleiðis á fiskimiðin við Ísland með 12 manna áhöfn. 

       Að kvöldi 13. febrúar var skipið komið að suðurströndinni í vondu veðri og miklum sjógangi. Ekki liggur fyrir hvað nákvæmlega gerðist en svo illa vildi til að skipið strandaði á svonefndri Bólhraunafjöru, mitt á milli Álftavers og Hjörleifshöfða. Brimskaflarnir gengu yfir skipið og hreinsaði björgunarbátana af dekkinu og eftir það áttu skipverjar þann eina kost að sæta lagi til að ná landi. 

       Elsti maðurinn um borð, Gustaaf HOUZEE, (56 ára), reyndi að vaða í land með reipi, en brimið bar hann fljótt ofurliði. Þrátt fyrir örvæntingarfullar tilraunir félaga hans til að ná honum aftur um borð, var það árangurslaust. Hann drukknaði við skipshlið fyrir augum félaga sinna sem gátu ekkert að gert. 

       Daginn eftir var veður stilltara og úrkomulaust þó enn væri hvasst. Áhöfnin ákvað að vaða í land þegar fjaraði undan skipinu og þrátt fyrir kulda og volk náðu þeir allir landi. Sandauðnin sem við þeim blasti gaf þeim þó ekki fyrirheit um björgun og hófst nú erfið ferð fram og aftur um Mýrdalssand í leit að lífi og mannabústöðum. 

       Fyrst tóku þeir stefnuna í austur í áttina að Álftaveri, sem hefði verið stysta leið til byggða og raunhæf von um björgun. Þegar þeir komu að skipbrotsmannaskýlinu við Dýrlækjarsker, austarlega á Mýrdalssandi, hvíldu þeir sig við illan kost, enda skýlið fátækt af búnaði. Morgunninn eftir héldu þeir hinsvegar í vesturátt og tóku stefnuna á Hjörleifshöfða, grunlausir um byggðina í Álftaveri, skammt fyrir austan.

       Einn þeirra, Cyriel COULIER (24 ára) hafði örmagnast snemma um nóttina, á leið að skipbrotsmannaskýlinu og annar félagi þeirra, Gérard DEBROCK (26 ára), skömmu síðar.

       Ferðin vestur Mýrdalssand var samfelld þrautaganga fyrir þá 9 sem eftir lifðu. Fyrst héldu þeir að gamla bæjarstæðinu á Hjörleifshöfða þar sem þeir hafa líklega séð heim að bænum á Höfðabrekku. Raymond DEDRIE (17 ára) lést fljótlega eftir að þeir lögðu af stað um morguninn, en sá síðasti og yngsti áhafnarmeðlimurinn Theodoor CAULET (15 ára), varð úti í svonefndum Kaplagörðum rétt neðan við bæinn að Höfðabrekku. 

       Einn skipverja náði við illan leik heim að Höfðabrekku og hinum var svo bjargað af sandinum skömmu síðar.

       Saga þessara belgísku skipbrotsmanna í baráttu við náttúröflin er átakanleg. Ótrúlegir hrakningar og mannraunir við suðurströnd Íslands.

       Í Víkurkirkjugarði eru leiði þessara fimm belgísku sjómanna og til skamms tíma voru þau áberandi í þessum fagra og vinalega kirkjugarði þar sem mikil rækt er lögð við leiðin og umhverfi allt.  Ekki að þau væru ósnyrtileg, heldur hitt að þau voru fimm samliggjandi og ómerkt. Fáir vissu hvað þeir hétu enda fengu Víkurbúar fljótlega eftir útför þeirra um allt annað að hugsa.

       Belgísku sjómennirnir voru jarðsungnir frá Víkurkirkju 2. mars 1941 og hlutu leg í íslenskri mold, á hæð ofan við kirkjuna, í fögrum kirkjugarði sóknarinnar. Aðeins fjórum dögum eftir þá jarðarför, eða 6. mars 1941 varð hræðilegt slys í fjörunni framan við Vík er litlum róðrarbáti hvolfdi í lendingu. Þar fórust 6 hraustir drengir og svo sem nærri má geta lamaðist lífið í litla þorpinu í Mýrdal.  Þetta var ekki fyrsta slysið sem hjó skörð í raðir hins unga og vaxandi þorps við suðurströndina, en þó með þeim stærstu. Minningu þeirra sem og annarra íslenskra sjómanna sem farist hafa við vinnu sína hefur verið gerð góð skil á Íslandi.  Því er ekki endilega svo farið með þá fjölmörgu erlendu sjómenn sem fórust við Íslandsstrendur þó minning þýskra og breskra sjómanna sé heiðruð með tveimur fallegum minnismerkjum í fjörunni við Vík.

       Nú hefur sóknarnefndin í Vík látið gera látlaust minnismerki á gröf þeirra með nöfnum þeirra allra, fæðingarári og dánardægri. 

       Stutt athöfn fór fram að morgni 17. júní  þar sem sóknarpresturinn í Vík, séra Haraldur M. Kristjánsson, minntist belgísku sjómannanna og fór með bæn.

 Haraldur M. Kristjánsson

 Fréttatilkynning