Söngur kríunnar
Lag: Söngur
villiandarinnar
Í vor kom ég sunnan með flensu í
nefi
Ég fann ekki hreiðrið og veistu hvað skeði?
Ég flögraði burt, það var oft um mig spurt
Ég flögraði burt, það var oft um mig spurt.
Svo kom þorrablótið og þá sá ég
grjótið
ég hresstist í hausnum, nú ég hugsa í lausnum.
Já, ég skjögraði heim, ég vil vera með þeim,
já, ég flögraði heim ég vil vera hjá þeim.
KH
Hver er hún þessi þorranefnd sem vaskar
upp og hlær,
hver er hún þessi þorranefnd sem slær sér oft á lær?
Nú viljum við kynna, nú viljum við kynna
okkur öll í litlum brag.
Þau hótelrekstur annast og kanna
ókunn lönd.
Í hákarlsáti’ og súrhvalnum, þeim halda engin bönd.
Það er hann Steinþór, það er hún Margrét
á Dyrhólaeynni una sér.
Með bíladellu er hann og hrossasótt í
bland
hún sér um heima og geyma og ekkert siglir þar í strand.
Það er hann
Guðjón, það er hún Jóhanna
kennd við Nikhól bæði tvö.
Hún kvenfélagi stýrir, og kveður glöð
sinn óð
kennir krökkum og molum safnar í minninganna sjóð.
Það er hún Kolbrún, það er hún Kolbrún
í Ketilsstaðaskólanum.
Á fjöllum finna frelsið og fleira
kallar að
Kata og Atli eru í flestu fyrirmyndarpar.
Á Brekkum búa, á Brekkum þau búa
með barn og buru í frið´og ró.
Á góðri stund með
vinum, þau segja mörgu frá
hún er manna hressust – en hann situr hljóður hjá.
Það er hann Einar, það er hún Sibba
sem búa á Völlum hér í sveit.
Við vonum að þið gleðjist hér á góðri
stund í kvöld,
gleðin ríki og gamanið svo taki hér öll völd.
Nú blótum við þorra, nú blótum nú þorra
hjá Búnaðarfélagi Dyrhólahrepps.
KH