Fréttatilkynning. / Boðskort

Dagana 2. desember 2008 - 31. janúar 2009, sýnir Kolbrún Hjörleifsdóttir, myndverk unnin úr Íslenskri ull, á Geysi bistro/bar Aðalstræti 2 í Reykjavík. Sýningin ber yfirskriftina Í örmum alheimsins - ull er gull.
Kolbrún er Borgfirðingur að uppruna, fædd og uppalin að Tungufelli í Lundarreykjadal.
Hún er að mestu leyti sjálfmentuð í listinni, en lauk myndlistavali í Kennaraháskóla Íslands og hefur sótt fjölda námskeiða tengdum mynlist og myndlistakennslu.
Myndirnar sem Kolbrún sýnir eru úr kembdri ull, ýmist jurtalitaðri eða í sauðalitunum, og listamaðurinn notar ullina líkt og listmálari notar liti í vatnslistamynd.
Útkoman er sérstök og óvenjuleg, og óvíst að þvílík myndverk hafi áður verið unnin.
Kolbrún er búsett í Vík í Mýrdal og er skólastjóri Grunnskóla Mýrdalshrepps.

Kolbrún GSM: 866 7580
e-mail: kolbrun@ismennt.is

Ull er gull

Ekki er vitað hvenær menn fóru a vinna ull sem textílefni. Sögur eru um að Fönikíumenn keyptu ull og ullarvörur í Englandi á 7. öld fyrir Krist og versluðu með þennan varning í Miðjarðarhafslöndum.

Hjá Íslendingum voru heimaunnir vaðmálsdúkar og síðan handprjónaðar ullarvörur snemma þýðingarmikil verslunarvara.  Á 21. öldinni hefur íslenska ullin gengið í endurnýjun lífdaga og er eftirsótt í tískufatnað,handverk og listiðnað.

Ullarfarið á íslenska sauðfénu er sérstætt.  Ullin er lagskipt og nefnist innra og fíngerðara lagið þel , en ytra lagið, sem er grófara  er  kallað tog. Mikilvægustu eiginleikar ullarinnar eru að hún er hlý, teygjanleg, hefur hæfileika til að draga í sig raka án þess að virðast blaut og er vel fallin til að þæfingar. 

Íslenska sauðféð er margbreytilegt á litinn.  Hefur fjöldi litaafbrigða varðveist betur á Íslandi en víða annarsstaðar þar sem mislitu fé fækkað mjög mikið vegna hreinræktunar fjárstofna. Íslensku sauðalitirnir eru einstakir í heiminum.

Þrátt fyrir fjölbreytta liti íslensku ullarinnar á jurtalitun sér langa sögu og hefur verið stunduð hér allt frá landnámi.  Hún var þáttur í verkhefð okkar Íslendinga öldum saman.  Nægir í því sambandi að nefna lýsingar á litklæðum fornkappa.  Það töldust hlunnindi að eiga litunargrös í landareign sinni. Í Svarfdælasögu sem gerist á 10 öld, segir svo: ”Á þessu sama hausti sóttu þeir litgrös, bræður frá Brekku upp í Klaufahlíð, er móðir þeirra sendi þá eftir.”

Listamaðurinn sem hér sýnir verk sín hreifst  af frábærum eiginleikum ullarinnar og nýtir hana til listsköpunar á nýstárlegan hátt.  Það má með sanni segja, að fyrir íslensku þjóðina, hafi ullin verið og sé enn gulls ígildi.